سفالگري (چاپ وُوستنفلد 3، 455، 1، 16) جلب كرد، كه ممكن است از مِسعر المُهَلِل شاعر عرب مقيم دربار اميرنصر دوم ساماني (913 ـ 942) باشد، كه به هند و چين هم سفر كرده بود (نامهٴ مورخ 8 آوريل 1947، نيويورك). او در صدد تحقيقات بيشتري در اين زمينه است.
براي بررسي معلومات گياهشناسي و حتي بيش از آن اطلاعات لغوي او مقايسهٴ تأليف ابن لُيون (ج 3، 2929)، با عمدةالطبيب في معرفةالنبات لكلّ لَبيبٍ سودمند خواهد بود. در نسخهٴ شمارهٴ 40 مجموعهٴ گايانگوس مادريد عمدةالطبيب مشخصاً به ابن بُطلان (يازدهم ـ 1) نسبت داده شده، ولي اين انتساب غلط است، چون ابن بطلان بغدادي بود و هرگز شرق را ترك نگفت، حالآنكه موٴلف عمدة يك تن مغربي بوده، كه با گياي اندلس و بسياري نقاط اسپانيا و مراكش آشنايي داشتهاست؛ او غالباً عبارت ((عندنا بالاندلس)) را تكرار ميكند و تعداد زيادي واژههاي كاستيلي را ذكر ميكند. اشارات مكرر به ابن بَصّال و ابن لونگو (وفات: سال1095) زمان زندگي او را معلوم ميسازد، چون از آن دو بهصورت معاصرانش نام ميبرد و از دومي بهعنوان استاد خويش. ابوعبدا& محمدبن ابراهيمبن بَصّال در زمان مأمونبن ذيالنون (فرمانروايياش 1037 ـ 1074) در طليطله ميزيست و پس از سقوط آن شهر (1085) اگرنه پيش از آن، در خدمت معتمدبن عباد (حكومتش 1068 ـ 1091) در اشبيليه بود. ابوالحسان عليبن عبدالرحمن انصاري ساعدي ملقب به ابن لونگو(به معني پسر شخص بلند قامت، كه صورتي است از عربي و اسپانيايي)، طبيب و شاگرد ابنوافد طليطلي (يازدهم ـ 1) متوفا در حدود 1074 بود. ابن لونگو پيش از افتادن طليطله بهدست مسيحيان در بطليوس و سپس در اشبيليه مقيم شد؛ در سال 1094 به قرطبه رفت و سال بعد درآنجا درگذشت. ابن بَصّال و ابن لونگو هردو دانشمند كشاورزي بودند؛ ولي از آنجا كه آثارشان در دست نيست، در جلد 1 از آنان سخن نگفتهايم. نسخهاي از ترجمهٴ كاستيلي ابن بَصّال در كليساي جامع طليطله پيدا شده است.
عمدةالطبيب پس از سال 1095 و احتمالاً نه چندان پس از آن در اشبيليه تأليف شده است. متن عربي حاوي تعداد زيادي اصطلاحات كاستيلي و روميايي است، كه در كتاب زير:
Miguel Asin Palacios, Glosario de voces romances registradas par un botánico , anónimo hispano - musulmán, siglos XI-XII (476 p., Madrid 1934; Isis no37).
همراه با معادلهاي لاتيني، كاستيلي، عربي و يوناني بهدقت فهرست شده است.
بهعقيدهٴ ج. م. مُنتي جوواني دِلاّ پِنا (ج 3، 2961)، از يك خانوادهٴ اشرافي ناپْلي بوده، يا از لاپنه در كنتنشين نيس برخاسته بود[؟]. او كانن كاپوا بود. در سال 1388، در ناپْل نمرده و در